Netty2014 Nominants

Söhbət

_MG_96

Vüsal Məmmədov: “Azərbaycan mediası 5 yaşlı uşaq kimidir”

_MG_9766

Suallarımızı AzVizion.az portalının baş redaktoru Vüsal Məmmədov cavablandırdı

Vüsal müəllim, bu gün auditoriyanın gözləntiləri nədir? Azərbaycan mediası həmin gözləntilərini qarşılaya bilirmi?

– Bu gün auditoriya əslində bizdən çox xırda mövzular gözləyir. O qədər xırda ki, onların səviyyəsinə ensək, media tamamilə ölər. Auditoriyanın bizdən əsas istəyi odur ki, sosial problemlərlə məşğul olaq. Əsas müraciətlər də bununla bağlıdır: “Siz necə mediasınız ki, filan rayonun təhsil şöbəsinin əməkdaşı qanunsuzluq edib, amma yazmırsınız?!” Yaxud, ucqar bir dağ kəndinin təcili yardım stansiyasının müdirindən bizə şikayət edirlər. Üzr istəyirik ki, bu, axı bizim mövzu deyil. Belə olanda da, bizi ittiham edirlər ki, bəs niyə adınızı jurnalist qoymusunuz?! Yəni nə qədər qəribə də olsa, oxucu bu gün peşəkar redaktorların “reket mövzusu” kimi təsnif etdiyi mövzulara can atır. Çox təəssüf, ancaq belədir. Ona görə də, “reket” jurnalistikasının çiçəklənməsi tam əsassız görünmür – bunun üçün ictimai zəmin var.

Gələn müraciət və oxunan mövzuların spektrinə baxanda məlum olur ki, oxucu ilk növbədə özünü məişət səviyyəsində narahat edən problemləri mediada görmək istəyir: onları incidən məmur, mağazada aldadan kassir, məktəb direktoru, suyun gəlməməsi, avtobus sürücüsünün dayanacaqda sərnişinləri çox gözlətməsi… Buna görə mən oxucunu qınamıram, çünki bir insan kimi bu mövzular məni də narahat edir. Sadəcə olaraq, bizdə medianın profilləşməsi getmədiyindən, oxucu hara müraciət edəcəyini, bu suallara harada cavab tapacağını bilmir. Özünü ciddi ictimai-siyasi xəbər qaynağı elan edən sayt həmin profildən uzaq mövzuları işıqlandırır. Yaxud ciddi siyasət saytı hansısa supermarketdə baş verən qanunsuzluqdan yazır. Əgər bu, siyasət saytıdırsa, mən orada ciddi bir təhlil oxumaq, ölkənin siyasi nəbzini tutan problemlərlə tanış olmaq istəyirəm. Kolbasadan mıx çıxmağı isə həmin an mənə maraqlı deyil.

– Amma idman saytları, fins.az, marja.az kimi  iqtisadi saytlar var. Yəni ixtisaslaşmanın tam getmədiyini demək olmaz.

– Bəli, razıyam. İdman, şou-biznes, maliyyə-iqtisad sahəsində ixtisaslaşmış saytlar var. Amma ictimai-siyasi təmayüllü sayt olduğunu elan edənlərin mövzu seçimində bir qarışıqlıq görürük. Ona görə, media da oxucunu çaşdırır. Oxucu bilməlidir ki, girdiyi saytda onu nə gözləyir. Məsələn, mən “kommersant.ru” saytına girmişəmsə, orada nə axtardığımı bilirəm və onu da tapıram. Eləcə də məsələn, “Nezavisimaya qazeta”, “Faynenşl tayms” qəzetlərinin saytları olsun. İnsan nə istədiyini bilməlidir ki, hara üraciət etməyə qərar versin. Bizdə isə belə alınır ki, biz oxucunu çaşdırırıq, oxucu da bizi.

– Bəs bu çaşdırmanın səbəbi nədir, axı əslində media oxucusunu çaşdırmaqda maraqlı olmamalıdır. Bəlkə bu, İP axtarışıdır?

– Səbəb, yəqin ki, peşəkarlığın hələ istənilən səviyyədə olmamağındadır. Məsələn, mən “1905.az” saytının oxucusuyam. Bilirəm ki, bu saytda erməni yalanlarını ifşa edən materiallar var. Hansısa bir təhlil səciyyəli yazı yazanda, yaxud saytımızda istifadə etmək lazım gələndə, hara müraciət edəcəyimi və orada məni nə gözlədiyini əvvəlcədən bilirəm. Bu, peşəkar ixtisaslaşmadır. Amma ictimai-siyasi profillə meydana çıxan saytlarda peşəkar səviyyədə ixtisaslaşma yoxdursa, oxucu da çaşır, saytın kollektivi də. Bilinmir ki, nəyə müraciət etsin, bunun mövzusu nədir. Elə bil istiqamətsizlik, vurnuxma alınır. Burada Sizin dediyiniz İP uğrunda “qara mübarizə”nin də izləri var.

– Bəlkə bu, ümummilli sayt olmaq cəhdləridir? Səy göstərirlər ki, şou-biznes, kriminal və s. mövzulardan yazmaqla geniş auditoriyanı cəlb etsinlər?

– Mən Türkiyədə olanda müşahidə etdim ki, evdar qadın kiçik məhəllə dükanına girib, lazım olan ərzaqları alandan sonra, “Sabah” qəzetini də götürdü. Türkiyədə kütlənin ən çox oxuduğu qəzet “Sabah”dır…

– Yəni “US Today” kimi bir qəzetdir.

– Yaxud da “Daily Mirror”, “Sun” kimi. Həmin evdar qadın mətbəxdə kartof-soğanı soyanda və yeməyi bişməyə qoyanda “Sabah” qəzetini vərəqləyəcək. Sonra da kartof-soğan qabığını qəzetin səhifələrinə büküb, atacaq. Bu qəzetin ünvanlandığı hədəf-kontingent evdar qadınlar və hər şeylə bir az maraqlanan insanlardır. Həmin qəzetlər oxucularının tələbatına uyğun olaraq heç bir prosesin dərinliyinə enmirlər. Onlarda ciddi təhlillərə, cəmiyyətdə gedən proseslərə ciddi yanaşmalara, hətta həddindən artıq aydın informasiyalara rast gəlinmir.

Bizim saytların da hər bir mövzudan yazmaları ümummilli olmasa da, kütləvi olmağın bir fəndidir. Amma kütləvi olmağın da məqsədi reklam cəlb etmək, pul qazanmaqdır. Əgər məqsəd budursa və belə redaksiyalar üçün jurnalistika biznesdirsə, qınanmalı heç nə yoxdur. Bunu başa düşürük, qəbul edirik və hətta  alqışlayırıq. Amma bizim tutduğumuz yol və mənim oxucu kimi istədiyim media bu deyil. Başa düşürəm ki, o media da lazımdır və mövcud olmaq haqqı var. Onların tirajı da həmişə çox böyük olacaq. Amma mənim ortaya qoymaq istədiyim iş və özümün oxumaq istədiyim sayt o deyil. Elə media orqanları var ki, onların auditoriyası cəmiyyətdə qərarların qəbulu prosesində rolu olan insanlardır. Məni maraqlandıran jurnalistika və özümün ortaya qoymaq istədiyim jurnalistikanın ünvanı qərar qəbul edənlər sinfidir. Mənim üçün belə media maraqlıdır.

– Elədir. Tutaq ki, 35 min tirajlı “Nezavisimaya qazeta” naziri istefaya göndərə bilərdi, “Moskovskiy komsomoles”i isə milyon yarım adam oxuyur…

– Məsələn, “Spid-info”nu da 3 milyon nəfər oxuyur. Amma bu kütləvi media orqanlarının cəmiyyətin taleyilə bağlı qərarların qəbulunda heç bir rolu yoxdur.

– Belə bir təsəvvür var ki, bizim oxucuların, dinləyicilərin əsas qayğısı Qarabağ problemidir. Amma zaman-zaman görürük ki, Qarabağ problematikası oxucunu maraqlandıran informasiya arealının periferiyasına gedib çıxıb, uzaqlaşıb. İnsanları qınamaq olmaz. Biz hər il işğal olunmuş rayonlarımızın ildönümünü qeyd edirik. Hər dəfə də insanlar Şəhidlər xiyabanına gedir, çıxış edirlər və gələn ili öz rayonlarında qeyd etmək arzularını vurğulayırlar. Və bunlar növbəti illərdə də təkrarlanır. Artıq əsgərliyə gedib-gələn adamlar var ki, heç işğal bölgələrini görməyiblər. Ötən ilin avqust, bu ilin aprel hadisələri Qarabağ problemini avansəhnəyə gətirib, çıxardı. Media hansı fəndlərdən istifadə etməklə Qarabağ problemini hadisələrin episentrində saxlamalıdır?

– Mən də razıyam ki, artıq bu istiqamətdə köhnə media fəndləri həqiqətən də işləmir. Bizim media son 20 il ərzində Qarabağ mövzusunu gündəmdə saxlamaq üçün siyasət formalaşdırmayıb. Belə bir strategiya yoxdur. Yəqin ki, biz işğal altındakı ərazilərimizdəki həyatı yaxından izləməliyik. Bir halda ki, bizim insanları gündəlik məişət qayğıları maraqlandırır, biz də həmin ərazilərdəki məişəti, kriminalı, iqtisadiyyatı daxili gündəmimiz kimi izləməliyik. Məsələn, Şuşada 5 yaşlı uşağı öldürüblərsə, yaxud gəlin toydan qaçıbsa, biz bunu ölkənin daxili problemi kimi mediada qabartmalıyıq.

– İşğal altındakı bölgələrdə həyatla bağlı materialları xəbər bülletenlərində görmək olur. Hava proqnozunda. Operativ xəbər ancaq bu müstəvidədir.

– Elə səhv də bundadır. Təkcə hava proqnozunu yox, işğal altındakı bölgənin daxili sosial həyatını təqdim etməliyik.

– Bəs o işğal altındakı zonada işlər bizim təsəvvür edəcəyimiz, yaxud gözlədiyimiz qədər pis deyilsə, onda necə?

_MG_9787
– Bilirsinizmi, bu, maraqlı və çox dərin sualdır. Ümumən işğal altındakı ərazilərdə vəziyyətin bizdəkindən yaxşı olmasına inanmıram. Yox, əgər yaxşıdırsa, bu artıq təkcə medianın deyil, bütün Azərbaycanın dəhşətli problemi olardı. Azərbaycan dövləti və xalqı buna qətiyyən yol verməməlidir. Əks təqdirdə bu, bizim tam fiasko və məğlubiyyətimiz olardı.

Bilirsiniz, informasiya müharibəsi, onun metodları bizə çox gec gəlib çatıb. Mən, eləcə də başqa həmkarlarımız erməni mediasını həmişə izləyirdik. Amma gedən prosesin nə olduğunu tam aydın başa düşmürdük. İndi bilirik ki, o, nə imiş… Ermənilərdə bunun nəzəriyyəsi də, praktikası da hətta Qarabağ böhranından əvvəl istifadə olunurdu. Bizə isə 20 il sonra işin nəzəri, ideoloji tərəfləri çatmağa başladı ki, dünyada belə bir praktika var, müharibə yalnız döyüş meydanında deyil, həm də informasiya müstəvisində gedir.

– Niyə elə oldu?

– Çünki informasiya müharibəsinin nə olduğunu cəmiyyətə izah edəcək beyin mərkəzləri bizdə yox idi. Bu, adi siyasətçinin, adi jurnalistin və adi məmurun işi deyil. Məhz beyin mərkəzlərinin funksiyası idi. Amma Ermənistanın həm daxilində, həm də xaricdə beyin mərkəzləri var idi, indi isə lap çoxdur. Onlar bu cəbhəni vaxtında açmışdılar və bizi informasiya atəşinə tuturdular. Yaxın illərə qədər bizim üzərimizə informasiya atəşi yağırdı, biz isə bunun nə olduğunu anlamırdıq.

Vüsal müəllim, Azərbaycan yollarında yarımca saat maşın idarə etmək, yaxud həmin maşının bir qədər diqqətli sərnişini olmaq kifayətdir ki, aşağıdakı qərara gələsən: Azərbaycan sürücüləri arasında həmrəylik yoxdur. Yaxud olduqca aşağı səviyyədədir. Azərbaycan jurnalistləri arasında həmrəylik nə yerdədir? Mən hesab edirəm ki, heç olmasa Qarabağ problemini daim gündəmdə saxlamaq üçün həmin həmrəylik vacibdir. Bu, elə bir mövzudur ki, onun ətrafında daha asanlıqla birləşmək olar.

– Azərbaycan mediasındakı qeyri-sağlam rəqabət və bu rəqabətdən doğan münasibət, təəssüf ki, faktdır. Xüsusilə saytlar sferasında bəzən bu, özünü daha pis şəkildə göstərir. Amma Qarabağ məsələsində həmin paxıllığı qırağa qoymaq lazımdır. Ümumiyyətlə, bizdə bir şeyi nəzərə almırlar ki, Azərbaycan balaca bir ölkədir və burada hamı bir-birini tanıyır. Bizim media bir ovuc yerdir, buradakı redaktorların əksəriyyətilə, jurnalist kontingentinin çoxu ilə şəxsi münasibətim var. Hamı kimin kim olduğunu bilir. Kiminsə başqasına nəyisə sübut etməsi artıqdır. Hamıya hər şey bəllidir. “Mən səndən qabağam”, “Mən daha yaxşı oğlanam”, “Sənin saytın mənim saytımdan geri qalır”, “Sən bu işlərdə mənə çata bilməzsən” psixologiyası Azərbaycan jurnalistləri arasında “solçuluq uşaq xəstəliyi” kimi bir şeydir. Bizim mediamızda başqalarından ciddi şəkildə fərqlənən və hamıdan qabaqda olan ulduz jurnalistlər yoxdur. Deyək ki, Amerikadakı Larri Kinq, Fil Donahyu, Cey Leno, Rusiyadakı Kiselyov, Pozner kimi başqalarından kəskin fərqlənən parlaq fiqurlar Azərbaycan jurnalistika mühitində yoxdurlar.

Maraqlıdır, bəs nəyə görə yoxdur? Bizimkilərə Pozner olmağa nə mane olub?

– Mənə həmişə elə gəlib ki, parlaq, ustad jurnalist olmaq üçün üç komponent tələb olunur: istedad, nəzəri hazırlıq və savad, bir də tale. Bu üçü birləşəndə ortaya xarizmatik, parlaq bir jurnalist çıxır. Bizdə də istedadlı jurnalistlər var, amma mənə elə gəlir ki, onların istedadlarına adekvat savadları yoxdur. İstedad qaynayır, daşır, amma istedadı formalaşdırıb, düzgün istiqamətləndirəcək intellektual baza mövcud deyil.

Azərbaycanda saysız-hesabsız jurnalist təşkilatları var. Jurnalist təşkilatları və həmrəylik “defisiti” bir qədər qəribə səslənmirmi?

– Mən 1998-ci ildən jurnalistəm. İndiyə qədər həmin jurnalist təşkilatlarının heç biri ilə kontaktım olmayıb. 18 ildir onların varlığını öz fəaliyyətimdə, iş həyatımda heç bir şəkildə hiss etməmişəm. Yalnız Mətbuat Şurasının varlığını və hadisələrə hansısa təsiri olduğunu eşidirik. Ondan başqa qalan jurnalist təşkilatları sadəcə ona görə var ki, desinlər, kimsə hansısa təşkilatın rəhbəridir.

_MG_9772

Məncə, bu mətbuatla al-ver eləməyin yollarından biridir. Özü də, artıq köhnəlmiş yoldur. Bu gün jurnalist təşkilatlarının varlığı özünü doğrultmur. Kiminsə özünü filan jurnalist təşkilatının rəhbəri kimi təqdim etməsi də artıq maraq doğurmur. O, yalnız 1990-cı illərin axırları, 2000-ci illərin əvvəlləri üçün aktual idi.

2016-cı ildir və mətbuatımızın 141 illiyini qeyd etdik. 141 il kifayət qədər ciddi bir dövrdür. Bizim media özünü 141 yaşa uyğun təqdim edə bilirmi?

– Bizim media özünü heç 5 yaşına uyğun da apara bilmir. Mediamız balaca uşaq kimi hara gəldi, əlini dürtür, qazana salır, çayniki dartır, stolun üstündəki yeməyi yerə tökür. Bilmir ki, nə edir və niyə eləyir. Azərbaycan mediasının işi şuluq salmaqdır – həm siyasi, həm də ictimai mənada.

Bu da iş kimi təqdim olunur?

– Bəli. Yetkinlik yoxdur. Mən balaca olanda sovet qəzetlərini oxumuşam. O vaxtın “Bakı” qəzeti indiki mənə indiki saytların əksəriyyətindən daha peşəkar, hətta daha maraqlı gəlir. Halbuki, paradoksdur, əksinə olmalıdır…

– Bəlkə Siz özünüz də informasiya hazırlanması prosesinin iştirakçısı olduğunuza görə bu belədir?

– Bəlkə o amil də var. O mətbəxin iştirakçısı olduğum üçün prosesdəki o sehr, ovsun itib. Amma mənə elə gəlir ki, o vaxtkı peşəkarlıq qoyulan məhdudiyyətlərə, senzuraya rəğmən, insanı oxumağa səsləyirdi. Həmişə bilirdim ki, oxuduğum məqaləni yazan şəxs məndən qat-qat savadlıdır və bu məqalədən çox şey öyrənə bilərəm. İndi məndə bu hiss yoxdur. Mənim bütün dünya üzrə oxuduğum 5-6 nəşr var, onların heç də hamısı siyasətə və təhlilə aid deyil; onları həvəslə oxuyuram ki, nəsə əxz edəcəyəm. İstəyirəm ki, oxuduğum hər yazı, hər cümlə məni bir az da inkişaf etdirsin. Çünki vaxt dardır, ömür gedir, illər tez keçir. Hər şeydən nəsə götürməsən, geri qalarsan. Bax, o cür yazıları Azərbaycanda mənə təklif edən nəşr demək olar ki, yoxdur. Bu, bizim mətbuatın yetkinlik yaşına çatmadığından və uşaq olmasından xəbər verir. Ona görə də hiss edirəm ki, mətbuat yaşda məndən balacadır. Və 38 yaşlı oxucunun nəzərində mətbuatın 5 yaşı var.

– Planlarınız necədir? İndiyə kimi keçdiyiniz yolun məntiqi mərhələləri özünü göstərirmi və bu, medianın inkişaf dinamikası ilə nə qədər əlaqəlidir?

– Bizdə mətbuatın əsas problemi və onu yetkinləşməyə qoymayan amillərdən biri odur ki, burada çalışan jurnalistlərin yaşı azdır. Azərbaycan jurnalistinin orta yaşı 26-27-dır. Hər halda, 30 deyil. Bu ciddi problemdir. Yetkin müəllifin, jurnalistin, hələ yetkin aparıcı demirəm, yaşı 40-45, hətta 50-dən çox olmalıdır. 25 yaşlı gəncin yazdığı təhlil heç kimə maraqlı olmayacaq. Ölkədəki proseslərlə bağlı elə müəlliflərin yazısını oxumaq istəyirəm ki, onun yaşı heç olmasa 50-dən çox olsun. Biləsən ki, dünyagörüşü var və ölkə tarixinin ən azı 20-25 ili onun gözləri önündən keçib. Özünün də 15-20 illik yazmaq təcrübəsi  var. Mən belə insanın yazdığını həvəslə oxuyaram. Azərbaycan mediasında belə insanlar demək olar ki, yoxdur. Baxırsan, ciddi xəbərləri, hətta təhlili gənc bir qız aparır. Mən o qıza ciddi yanaşa bilmirəm axı. Azərbaycan mediasında o mərhələni gözləyirəm ki, indi ortada olan jurnalistlər bir qədər yaşlaşsınlar, onların orta yaşı 40-ı, 45-i, 50-ni keçsin, həqiqətən yetkin, dünyanın gediş-gəlişindən baş çıxaran müəlliflər ortada qalsınlar və onlar jurnalistikaya tramplin kimi baxmasınlar. Bizdən əvvəlki nəsil jurnalistikaya tramplin kimi baxdığından, ortada yetkin nəsil yoxdur. Və mən indi belə bir nəslin yetişəcəyinə ümidliyəm.

İstənilən fikri çox savadlı və mədəni şəkildə çatdırmaq mümkündür. Bunun üçün sadəcə dünyagörüşü lazımdır. Siyasətdən uzaq bir misal söyləyəcəyəm. Rusiyada məşhur kino jurnasilti var – Yuri Qladilşikov. Mən onun kino təhlillərini oxuyurdum. Bir dəfə onu zəif filmin təqdimatına çağırıblar, amma şərt qoyublar ki, film haqqında pis yazmaq olmaz. Və bu adam filmin pis olduğunu necə ustalıqla çatdırır. Yazının birinci cümləsi belədir: “Bu yeni film ölülər kimidir – onun haqqında pis danışmaq olmaz”. Həm qoyulan hüquqi çərçivəni aşmır, həm də oxucuya həqiqəti çatdırır. Bunun üçün yetkinlik, təcrübə və mütaliə baqajı olmalıdır. İnşallah, 5-10 il keçsin, ümid edirəm ki, indiki nəsil jurnalistikada qalacaq, təcrübə artacaq və onda biz daha yetkin, daha təcrübəli jurnalistika görəcəyik.

Fuad Babayev, Gündüz Nəsibov, 1905.az

Leman Eleshrefqizi feaure

Ləman Ələşrəfqızı: “Gərək bir az da özümüz öz sözümüzün ağası olmağı bacaraq.”

Leman Eleshrefqizi

1905.az portalının suallarını əməkdar jurmalist Ləman Ələşrəfqızı cavablandırdı.

– Ləman xanım, mətbuatımız “Əkinçi”dən başlanıb. Gəlin, biz də “Əkinçi”dən başlayaq söhbətimizə. Sizin filmi nəzərdə tuturam. Necə oldu?

– “Əkinçi” mənim sayca 4-cü filmimdir. Ona qədər mən Azərbaycanın üç adlı-sanlı generalının həyat və döyüş yolundan bəhs edən ” Artilleriya Allahı”, ” Sonuncu Qəhrəman” və “Sərdar”filmlərini çəkmişdim. Düşünürəm ki, Həsən bəy Zərdabini də jurnalistikanın generalı saymaq olar. Həqiqətən də onun həyat yoluna nəzər salanda necə ağır bir şəraitdə, hansı çətinliklərlə “Əkinçi”ni ərsəyə gətirdiyini görürük. Açığı, BDU-nun jurnalisytka fakültəsi şəxsən məndə Zərdabiyə maraq oyada bilməmişdi. Bəlkə də ona görə ki, mənim təhsil aldığım 90-cı illərdə hələ sovet jurnalistikasının əsaslarını öyrənirdik və Həsən bəy Zərdabini o dərsliklər məlum səbəblərdən bizə sevdirə, tanıda bilmirdi. “Əkinçi”ni çəkəndə mən Zərdabini başdan-ayağa tanıdım. Çoxlu kitablar oxudum, onun tədqiqatçılarına müraciət elədim, Zərdabinin həyat yoldaşı Hənifə xanımın xatirələri ilə tanış oldim. Və sonunda maraqlı bir film ortaya çıxdı. Əlbəttə, bu artıq Həsən bəy Zərdabinin yox, mənim Əkinçim idi (gülür). Və sevinirəm ki, bu sənədli film Azərbaycan mətbuatının tarixini öyrənmək istəyənlər üçün kifayət qədər maraqlı bir işdir.

– Səməd bəy Mehmandarov haqqında da film çəkmisiniz. “Sərdar” çox maraqlı idi.

– “Sərdar”ı mən də maraqlı tədqiqat sayıram. Ən birinci ona görə ki, o filmdə maraqlı məkanlar var. Rus-yapon müharibəsinin baş verdiyi Port Artur var o filmdə. Hansı ki, bizim generallarımızın, Səməd bəy Mehmandarovun, Əlağa Şıxlinskinin , Naxçıvanskinin ayaq izləri qalır o torpaqlarda. Çar Rusiyasının çəkdiyi dəmir yolu xətti, bizim genarallarımızın o dəmir yolu xətti ilə uzaq Çinə apardıqları toplar bu gün də keçmiş Port Arturda-indiki Dalyanda ən hündür yüksəkliklərdə tarixin bir parçası kimi saxlanılır. “Sərdar”ı maraqlı edən həm bu faktlar oldu, həm də Mehmandarovun özünün şəxsiyyətindəki təzadlı məqamlar. Əlbəttə, bu gün mənə desəydilər ki, Səməd bəy haqqında daha bir film də hazırla, mən məmnuniyyətlə o işə qol qoyardım. Çünki, Mehmandarovla bağlı o filmdən sonra çoxlu maraqlı faktlarla qarşılaşdım. Rəsulzadənin “Əsrimizin Siyavuşu” əsərindən, digər elmi məxəzlərdən öyrəndiklərim Mehmandarovun şəxsiyyətinə bir az da marağımı artırdı. Kim bilir, bəlkə də nə vaxtsa bu arzum reallaşacaq. Amma indilikdə düşünürəm ki, “Sərdar” filmi Mehmandarov haqda çəkilmiş ən yaxşı sənədli filmdir və bu adamın müstəqil Azərbaycanın ordu quruculuğundakı rolu onu Azərbaycanın hərb tarixində daim yaşadacaq.

– Bir az da “Aprel səhəri”ndən danışaq.

– “Aprel səhəri” də Azərbaycanın yaxın tarixindən bəhs edən filmdir. Rus işğalı, müstəqil Azərbaycanın süqutu, buna aparan səbəblər bu filmdə aydın şəkildə göstərilir. Az əvvəl dediyim ki, Mehmandarovun şəxsiyyəti də məhz bu filmdən sonra məndə suallar yaratdı ki, görəsən “Sərdar”da çox ifrata varmamışammı? Həm də tək Mehmandarov yox, Əlağa Şıxlinski ilə də bağlı. Yəqin bilirsiz ki, generallarımızın adı ətrafında xeyli mübahisəli məqamlar var, müstəqilliyimizin itirilməsində onların şübhəli hərəkətlərinə yönəlik eyhamlara rast gəlinir bir çox ədəbiyyatlarda. Əlbəttə, bu sadəcə şübhə, ehtimal səviyyəsindən o tərəfə keçmir və nə yaxşı da ki, keçmir. Yoxsa azı iki filmimin taleyi məni ciddi narahat edərdi.

– İstərdim ki, bu filmlərə qədər olan jurnalist fəaliyyətinizə nəzər salaq. Hansı mərhələləri var bu yolun?

– Peşəkar jurnalistika ilə 1996-cı ildən məşğulam. Yəni BDU-nun jurnalistika fakültəsini bitirən ildən ixtisasım üzrə işə başlamışam. İlk iş yerim “Olaylar” İnformasiya Agentliyi olub. Agentliyin diretkoru Fatma xanım o vaxt mənə dedi ki, əgər akkreditasiyadan keçə bilsəm parlament müxbiri kimi məni işə götürəcək. Məktubu apardım Milli Məclisə və uğurla akkreditə olundum. Düşünürəm ki, jurnalistlik fəaliyyətim də çox uğurlu alındı. Çünki agentlikdə işləyən müxbir adətən populyarlıq qazanmır. Mən imzamı “Olaylar”dan tanıtdım. Ən qalmaqallı xəbərlər birmənalı olaraq mənim olurdu. Amma “Hürriyyət”dəki fəaliyyətim xüsusilə yaddaqalan oldu. Xatırlayıram ki, deputatların əlində həmişə “Hürriyyət” olurdu . Qranta “su krantı” deyən deputat xanımı da, jurnalistlərə “mətbuatın tulaları”deyən bəy əfəndini də məhz mənim parlament iclaslarından olan yazılarım qane etmirdi və sonunda manşetlərə daşınan qalmaqllar baş verirdi. Amma inanın məqsədim heç vaxt qalmaqal yaratmaq deyildi. Sadəcə “düz danışanı doqquz köydən qovurdular” misalı mənim şəxsimdə öz təsdiqini tapırdı. “Hürriyyət”lə birlikdə parlament müxbirliyim də bitdi. “Azadlıq” qəzeti, sonra isə ANS-dəki fəaliyyətim xüsusilə xəbər üzərində qurulmuşdu. Ta ki filmlərə başlayana qədər.

– Jurnalist və onun çalışdığı media orqanı, qəzet, jurnal, ya da TV. Belə bir təsəvvür var ki, bu öz-özlüyündə bir tandemdir. Çıxışçı və tribuna tandemində ağırlıq çıxışçının üzərinə düşür, yoxsa tribunanın?

– Məncə hər ikisinin. Amma cüzi nisbət fərqilə götürsək, tribunanın da demək olar. Əgər sözünü demək üçün tribuna yoxdursa, kimdir səni tanıyan? Bu mənada tribuna şərtdir, bəzən də elə olur ki, tribuna verilib, sadəcə sən sözünü deməyi bacarmırsan. Gərək çıxışçı tribunaya, tribuna da çıxışçıya layiq olsun. Yəni bu tandem biri birini tamamlamalıdır. Təəssüf ki, bu gün tribuna da azdır, elə yaxşı jurnalistlərin sayı da.

– Bir neçə ay bundan əvvəl gözəl jurnalistimiz İlqar Əlfioğlundan müsahibə alanda  jurnalistikamızın özünü 140 yaşın tələblərinə uyğun aparıb-aparmamsı barədə sual verdim. İlqar müəllim cavabında dedi ki, jurnalistikanın nüfuzu cəmiyyətdə sözün çəkisindən çox, sözə qiymət verə bilən adamların sayından asılıdı. İndi 141 yaşı var mediamızın. Həmin sualı Sizə də ünvanlamaq istəyirəm.

– Düz deyir İlqar Əlfioğlu. Mən də bir dəfə yazmışdım ki, istəyirsən jurnalistikada qızıl xırdala haa, yenə də piştaxta dalında qızıl xırdalayana uduzacaqsan. Əlbəttə ki, mənəvi cəhətdən sən ondan üstün ola bilərsən, amma maddi baxımdan o səni “yeyəcək”. Sabah o sənə rəhbərlik də edəcək, diktə də edəcək və s. Yəni bu gün heç kim heç kimin kitabını oxumur.Yəni “dəryaca ağlın olsun, yoxsul olsan gülərlər”. Amma görünür bu həm də bütün zamanların problemi olub. Füzulinin-söz mülkünün sultanının “Şikayətnamə”si nədən idi? Amma bizə yenə də söz qaldı-Füzuli qaldı. Zərdabi, onun “Əkinçi”si qaldı. Gərək bir az da özümüz öz sözümüzün ağası olmağı bacaraq. Bu gün jurnalistikada hamı sözünün ağasıdırmı? Sözdən xəbəri olmayanlar ona-buna söz atırlar, qəzetdən xəbəri olmayanlar redaktordular, millətə dərs keçirlər. Məncə, sözə, mətbuata qiymət verilməməsinin bir səbəbini də özümüzdə axtarmalıyıq.

– Planlarınız necədir?

– İyunun 16-dan işsizəm. Tez-tələsik iş axtarışına çıxmadım. Əvvəla, dekabrdan bu yana çox gərgin işləmişdim, neçə-neçə sənədli filmlər hazırlamışdım. Düşündüm ki, bu yorğunluq mütləq canımdan çıxmalıdır. Bu müddət ərzində bir neçə iş təklifi də almışam. İmtina etdiklərim də olub, cəlbedici görünənlər də. Yəqin ki, münasib bildiyim bir təklifi dəyərləndirəcəm. Hər halda, qarşıdan gələn payıza ömrün payızı kimi baxmıram, əksinə bu payız sözün əsl mənasında məhsuldar olmalıdır.

– Sizə uğurlar arzulayıram.

Fuad Babayev, 1905.az

_MG_9613 feature

Sərxan Musalı: “12-13, yaxud hətta 15 medal qazana bilərik”

_MG_96

Suallarımızı «Futbol +” qəzetinin əməkdaşı Sərxan Musalı cavablandırdı.

– Sərxan müəllim, Rio-de Janeyro Olimpiadası başlanır. Bu Olimpiada bizim idmançılarımız üçün ən çətin yarışlardan biri olacaq. Həm iqlim şəraiti, həm vaxt fərqi idmançılarımızın əleyhinə olacaq. İdmançılarımız bu şərtlərlə necə mübarizə aparacaqlar?

– Bu suallar hələ təşkilatçılıq hüququ Braziliyaya veriləndə yaranmışdı. Həm də yalnız Azərbaycanda yox, bütün Avropa ölkələrində. İqlimə və saat fərqinə uyğunlaşmaq üçün vaxt tələb olunur. Bu problemi həll etmək üçün əksər ölkələr bir neçə gün qalmış idmançılarını Rioya yola salıblar. Mənə elə gəlir ki, müəyyən qədər bu şəraitə uyğunlaşmaq üçün 1 həftə vaxt kifayətdir. Bir müddət öncə İranın paralimpiya yığması Azərbaycanda toplanışa gəlmişdi. Komandanın baş məşqçisindən müsahibə götürəndə o, dedi ki, Bakının iqlimi bir qədər Rionun iqliminə oxşardır. Hər iki şəhərdə hava çox tez-tez dəyişir. Əgər həqiqətən belədirsə, məncə, idmançılarımız üçün çox da çətin olmamalıdır. Bir neçə gün əvvəl yola düşdüklərindən, düşünürəm ki, idmançılarımız vaxt fərqinə də öyrənəcəklər. Nəzərə almaq lazımdır ki, şərait hamı üçün eynidir.

– Ilk dəfədir ki, biz Olimpiya oyunlarında 18 idman növü üzrə 56 nəfərlə təmsil olunuruq. Hər bir Olimpiya oyunundan əvvəl medal planları açıqlanır. Bu oyunlardan neçə medal gözləyirik?

– Bu yaxınlarda Milli Olimpiya Komitəsinin vitse-prezidenti Çingiz Hüseynzadə mətbuat konfransı keçirdi və qeyd etdi ki, MOK bu yarışlardan ən azı 12-13 medal gözləyir. 1996-cı ildən üzü bəri Olimpiya oyunlarında medalların sayında ədədi silsilə üzrə artım gedir. Müvafiq olaraq 1, 3, 5, 7 medal qazanmışıq. 2012-ci ildə 9 medal gözləyirdik, amma 10 medal qazandıq. Bu il isə həm iştirakçı, həm də iddialı idmançılarımızın sayı artdığından, 12-13, yaxud hətta 15 medal qazana bilərik. İlk növbədə isə ümumi sıralamada yüksək yerlər tuta bilməyimiz üçün medalların əyarlarını yüksəltməliyik. Tutaq ki, 3 qızıl 15 bürüncdən daha yaxşıdır.

– Rusiya idmançıları ilə bağlı dopinq qalmaqalı müəyyən sayda rus idmançısının əsasən ağır və yüngül atletika idman növlərində Olimpiya oyunlarına qatılmasının qarşısını aldı. Bu hal bizim medal şanslarımızı artıra bilərmi?

– Məsələ ondadır ki, pusların cəzalandığı ağır atletika növündə bizim də bəzi idmançılarımız oxşar səbəbdən cəzalandırılıb. Yüngül atletika növündə isə bizim iddialı idmançılarımız yoxdur. Ona görə də bunun idmançılarımızın çıxışına təsiri demək olar ki, olmayacaq. Əgər boks və güləş növlərində onlar buraxılmasaydı, şanslarımız daha çox olardı.

– “Azərbaycan” qəzetinin son saylarından birində Olimpiya oyunlarında iştirak edən Azərbaycan komandasının üzvlərinin adları və foto-şəkilləri verilib. Burada milliyyətcə Azərbaycan doğumlu olmayan xeyli idmançılar var. İdman ictimaiyyətinin buna bənzər məsələlərə münasibəti necədir?

– Legioner idmançılar bir çox ölkələrdə var. Amma Azərbaycanda bu məsələdə bir qədər ifrata varıblar. Bu məsələni biz öz qəzetimizdə dəfələrlə işıqlandırmışıq və mənfi münasibətimizi bildirmişik. Azərbaycan komandasının az qala yarısı legionerlərdən ibarətdir. Düzdür, valideynlərindən biri azərbaycanlı olanları, yaxud əslən Cənubi Azərbaycandan olan idmançıları istisna edə bilərik. Hətta bəzən qəribə hallarla da rastlaşırıq. Güləş milli Azərbaycan idman növüdür. Lakin bu idman növündə də komandamızın üzvləri arasında əslən Dağıstandan olan idmançılar var. Bu bir növ asan uğur qazanmaq yolu kimi dəyərləndirilir.

Biz nədənsə çalışırıq ki, bizdə tarixən ənənəsi olmayan idman növlərində də təmsil olunaq. Halbuki ölkəmizdə potensialı olan idman növlərini inkişaf etdirmək daha yaxşı olardı.

– Görünür, bunun əsas səbəbi medal artımındakı tendensiyanı saxlamaqdır. Yəqin idman federasiyaları arasında da hansısa rəqabət gedir.

– Sözsüz ki, elədir. Bu proses əsasən 2008-ci ildən sonra başlanıb. O vaxta kimi öz idmançılarımız medal qazanırdı. 2012-ci ildə isə legionerlər yerli idmançılardan daha çox medal qazandılar. Güman ki, bu il də belə olacaq. Yeri gəlmişkən, Azərbaycan medalçılara veriləcək mükafat fonduna görə Olimpiadada iştirak edən ölkələr arasında Sinqapurdan sonra ikinci yerdədir.

– Ənənəvi olaraq biz güləş və boksdan medallar gözləyirik. Başqa hansı idman növlərində uğurlu çıxşa ümidimiz var?

– Bu dəfə başqa idman növləri də iddialı idmançılar yetişdirib. Güləş və boks bu baxımdan yenə öndə olacaq, amma taekvandoda da nəhayət Olimpiya medalı gözləyirik. Bu növdə dəfələrlə dünya və qitə çempionlarımız olub, amma Olimpiya mükafatçımız yoxdur. Taekvandoda təmsilçilərimiz ən azı 3-ü medal qazana bilər. Cüdoda Rüstəm Orucovun Elnur Məmmədlinin uğurunu davam etdirəcəyinə ümid edirəm. Təbii ki, Orxan Səfərov və Elmar Qasımov da iddialı idmançılardır. Avarçəkmədə xüsusilə Radomskayadan uğur gözləmək olar. Gimnastikada Oleq Stepko medal ümidlərimizdəndir.

– Azərbaycanın idman jurnalistlərinin bu cür nəhəng idman yarışlarını işıqlandırmalarını qənaətbəxş sayırsınızmı? Məsələn, təmsil etdiyiniz “Futbol+” öz nümayəndəsini Rioya göndəribmi?

– Təəssüf ki, bu gün Azərbaycan jurnalistikasında maliyyə durumu yaxşı olmadığından, redaksiyalar öz işçilərini idman yarışlarına ezam etmək gücünə malik deyillər. Nəzərə almaq lazımdır ki, Braziliya kimi uzaq bir ölkəyə 16 günlük səfər böyük xərc tələb edir. Dövlət xətti ilə isə 10 jurnalist aparılıb, lakin onların heç də hamısı idman jurnalisti deyil. Azərisport.com, apasport.az, “Futbol+” kimi sayt və nəşrlər isə kənarda qalıb.

_MG_9631

– Azərbaycanda idmanla maraqlanmaq və azarkeşlik ənənələri daha çox və əsasən futbol və əlbəyaxa döyüş növləri müstəvisindədir. Tutaq ki, velosiped, qılıncoynatma kimi idman növlərinin ənənəsi yoxdur. Buna görəmi həmin idman növlərinə maraq yoxdur?

– Ənənələr həqiqətən böyük rol oynayır. Həm də uğurlu nəticələrin olduğu idman növləri daha çox azarkeş cəlb edir. SSRİ dövründə bizdə qadın voleybolunun ənənəsi olub. Ona görə də 2000-ci illərdə “Azərreyl” qadın voleybol klubunun çıxışları zamanı idman sarayı azarkeşlərlə dolub-daşırdı. Uğurlar azaldıqca isə bu azarkeş dəstəyinə öz təsirini göstərdi. İnsanlarımız həm də yerli idmançıların çıxış etdikləri idman növlərinə diqqət yetirirlər. Legionerlərin çıxışlarına maraq isə böyük deyil. Ənənəsi olmayan idman növlərini kütləviləşdirmək də böyük zəhmət tələb edir.

– Belə bir təsəvvür də var ki, bizim üçün ekzotik olan idman növlərinin populyarlaşdırılması üçün insanların maddi imkanları da yaxşı olmalıdır.

– Təbii ki, iqtisadi səbəblər böyük rol oynayır. Hətta elə insanlar var ki, ailə vəziyyəti ilə əlaqədar olaraq bazar günləri də çalışırlar və onlardan hansısa idman növü ilə məşğul olmağı, yaxud idman yarışlarında azarkeşlik etməyi gözləməyə dəyməz.

– Azərbaycan regionlarında xeyli Olimpiya idman kompleksləri tikilib. Bir idman jurnalisti kimi həmin idman komplekslərinin faydalı iş əmsalını hiss edirsinizmi?

– Bu da bizim yaralı yerimizdir. Çünki olimpiya kompleksləri iki yerə bölünür. Bəziləri təsərrüfat hesablıdır və özlərini dolandırmaq üçün oradakı idman bölmələri pullu xidmət göstərirlər. Hətta adi insanların hovuzdan istifadəsi də pulludur. Həmin komplekslərdə idmançıların üzə çıxması çətin məsələdir. Bölgələrdə insanların öz övladlarını pullu idman bölmələrinə yazdırmaq imkanları məhduddur. Əslində isə nazirliyin və MOK-un balansındakı idman kompleksləri tam təmənnasız xidmət göstərməlidir. Amma nəzarət zəif olduğundan sui-istifadə halları var. Özəlləşdirilən komplekslər isə uzun müddət fəaliyyət göstərə bilmirlər.

– Sizinlə bağlı sualımız da var. Necə oldu ki, idman jurnalistikasına gəldiniz?

_MG_9607

– Etiraf edim ki, ixtisasım idman jurnalistikası ilə bağlı deyil. Amma mənim bu sahəyə gəlməyim sırf idmana olan marağımla bağlıdır. Qardaşım “Futbol+” qəzetində futbol yazarı kimi fəaliyyət göstərirdi. Qəzetə digər idman növləri ilə bağlı olan yazar lazım idi. Qardaşım da mənə özümü sınamağı təklif etdi və 2011-ci ildən bu sahə ilə məşğulam. Bu gəlirli sahə deyil və idman jurnalistikasında çalışanlar yalnız fədakarlardır. Bizdə digər idman növləri futboldan fərqli olaraq bir o qədər də işıqlandırılmır.

– Biz bir çox məsələlərdə ermənilər və Ermənistanla müqayisə aparırıq. Ermənistanda idman hansı səviyyədədir?

– İdmanda əlbəttə ki, maliyyə durumu çox önəmlidir. Obyektivlik naminə deyim ki, müəyyən növlərdə ermənilərin də yaxşı idmançıları var – xüsusilə boksda və ağır atletikada. Azərbaycan iki idman növündə Ermənistandan geri qalır – ağır atletika və şahmatda. Qalan bütün növlərdə Azərbaycan çox güclüdür və bunu Olimpiadalardakı nəticələr də göstərir. Antantadan sonrakı bütün Olimpiya oyunlarında Azərbaycan aşkar fərqlə Ermənistandan üstün olub. Son Olimpiadada biz 30-cu idiksə, ermənilər 70-ci və ya 78-ci yerdə qərarlaşmışdılar.

Fuad Babayev, Gündüz Nəsibov, 1905.az

 

12747249_811783818947258_88883554067154263_o feature

RETROSPEKTİVA – Namiq Mayılov: “Reket jurnalist “ASAN xidmət”dən niyə rüşvət istəmir?”

12747249_811783818947258_88883554067154263_o

Suallarımızı 10 yaşlı “Region+” jurnalının baş redaktoru Namiq Mayılov cavablandırır.

– Namiq müəllim, ciddi jurnalı yaşatmağın əsas düsturu nədir?

– Jurnallarda qəzet və saytlardan fərqli olaraq müəyyən ixtisaslaşma gedir. Sayt siyasətdən tutmuş mədəniyyətə, idmana kimi bütün sahələri əhatə edə bilər. Sayt rəhbərliyi xəbər bolluğunda hansı məlumatı istəsə yerləşdirə bilər. Jurnalın isə bu baxımdan imkanları məhduddur. Onun tutduğu yol ixtisaslaşmasından asılı olacaq. Tutaq ki, analitik jurnal nəşr etdirirsinizsə, burada artıq kriminal həyatdan belə yazanda da analitik yanaşma nümayiş etdirməlisiniz. Təbii ki, analitik yazıların oxucu auditoriyası nisbətən az olur və bu tendensiya bütün dünyada özünü göstərir. Ona görə də əyləncə, şou mövzusunda yazan jurnalla ayaqlaşa bilməzsiniz. Birincisi, istiqamətlər fərqlidir, ikincisi də sırf bazar subyekti kimi baxanda, onun gəliri və auditoriyası səninkindən yüksək olacaq. Bunu hesablayaraq, işini elə qurmalısan ki, öz auditoriyanı yığıb, onu qoruyub, saxlaya biləsən.

Akif Asirli future

RETROSPEKTİVA – Akif Aşırlı: “Ən yaxın zamanlarda bir sıra qəzetlərin bağlanmasının şahidi olacağıq.”

Akif Asirli

1905.az portalının suallarını “Şərq” qəzetinin baş redaktoru Akif Aşırlı cavablandırır.

– Əlavə təqdimata ehtiyacı olmayan “Şərq” qəzeti Sizin adınızla bağlıdır. 2016-cı ilin fevralınadək “Şərq” qəzeti hansı yolu, mərhələləri keçib? Və yaxın perspektivi necə təsəvvür edirsiniz?

– “Şərq” qəzeti 1996-cı ildən çap olunur, bu il fəaliyyətimizin 20 illiyi tamam olacaq. Həmin dövrdə Azərbaycanda böyük mətbuat bumu var idi. Siyasi partiyalar çox ciddi fəaliyyət göstərirdi. Əlbəttə, həmin partiyaların da qəzetləri bazara çıxırdı. Ayrı-ayrı yaradıcı insanlar da öz qəzetlərini buraxırdılar. Hər gün qəzet köşkündə yeni bir qəzet görünürdü. “Şərq” qəzeti məhz belə bir dönəmdə nəşr olunmağa başladı. Biz “7 gün” qəzetində çalışan bir qrup adam daha müstəqil, keyfiyyətli, maraqlı qəzet buraxmaq qərarına gəldik və düşündük ki, siyasi qüvvələrdən müəyyən bir məsafə saxlamaqla bunu həyata keçirmək mümkündür. O dövrdə yetərli oxucu bazarı və azad sözə böyük tələbat da var idi. Qəzeti də sırf oxucu marağına və sırf satış imkanlarına söykənərək nəşr etdirdik. Şübhəsiz ki, bizə dəstək verən insanlar da var idi və qəzet özünün ən yüksək inkişaf dövrünü 2000-ci ilədək yaşadı. 2000-ci ildən sonra latın qrafikasına keçid bizim üçün müəyyən  çətinliklər törətdi. Çünki oxucularımızın müəyyən bir hissəsi orta yaş təbəqəsinə malik insanlar idi. Onlar əsas etibarilə kiril qrafikasında oxuduqlarından, latın qrafikasına keçid bizim oxucularımızın sayına öz təsirini göstərdi. Birdən-birə tirajımızda xeyli enmələr oldu. Sonrakı siyasi proseslər, mətbuata qeyri-peşəkarların gəlməsi, sui-istifadə halları, qeyri-peşəkarlara cəmiyyətin mənfi münasibətinin formalaşması da bizim işimizə öz təsirini göstərdi. Qəzetimizin tirajı 29-30 mini ötürdü, satış imkanlarımız 80 faizdən artıq idi.

Xaqani Seferoglu future

RETROSPEKTİVA – Xaqani Səfəroğlu: “Tez-tez qəzet baş redaktorlarının internet KİV barədə qəzəbli açıqlamalarını oxuyuram”

Xaqani Seferoglu

1905.az portalının suallarını “Yeni Media Jurnalistləri” İctimai Birliyinin sədri,  strateq.az saytının redaktoru Xaqani Səfəroğlu cavablandırır.

 – Xaqani müəllim, 2012-ci ildə “Yeni Media Jurnalistləri” İctimai Birliyinin təsis yığıncağı keçirildi və Siz də təşkilatın sədri seçildiniz… Xeyli vaxt keçir. Gördüyünüz, görə bildiyiniz və hansısa səbəblərdən gerşəkləşdirə bilmədiyiniz işlər barədə nə deyə bilərsiniz?

– “Yeni Media Jurnalistləri” İctimai Birliyi 2012-ci ildə təşəbbüs qrupunu yaradıb və niyyətini elan edib. 2013-cü ildə isə təşkilat kimi yaradılıb. Təşkilatın məqsədi internet media sahəsində çalışan jurnalistlərin bir araya gətirmək olub. Müxtəlif saytlarda işləyən internet jurnalistləri təşkilatın üzvləridir. Biz qurumu yaradarkən ölkənin media müstəvisində yenicə təşəkkül tapan onlayn media seqmentində problemləri öyrənmək, təklifərlə çıxış etmək və bununla bağlı marifləndirici tədbirlər keçirmək olub. Bu illər ərzində internet media ilə bağlı bir sıra təkliflərlə çıxış etmişik. İlk dəfə olaraq KİV haqqında qanunda internet media ilə boşluğun olduğunu deyərək müvafiq dəyişikliklərə ehtiyac olduğunu vurğulamışıq. Bundan savayı, onlayn media ilə bağlı bir sıra təkliflərimizi hazırlayaraq Mətbuat Şurasına təqdim etmişik. Bu illər ərzində internet media ilə bağlı bir sıra konfranslarda, toplantılarda iştirak etmişik, fikirlərimizi açıqlamışıq. “Yeni Media Jurnalistləri” ilk olaraq ölkədə İnformasiya Təhlükəsizliyi haqqında qanunun qəbul olunmasını təklif edib və bununla bağlı təkliflər paketini açıqlayıb. Təşkilat beynəlxalq əlaqələrin qurulmasına da ciddi yanaşır. Qurumun üzvləri Türkiyədə olarkən qardaş ölkənin onlayn media orqanları ilə əlaqələr yaradıb. Biz ölkənin internet KİV müstəvisini ciddi izləyirik və hər ay hesabat hazırlayırıq. Təşkliat iki dəfə ölkədə internet medianın vəziyyəti barədə sorğu keçirib və nəticələri KİV-də kifayət qədər rezonans doğurub. Bu il üçün xeyli planlarımız var. Onlayn media ilə bağlı maarifləndirici təlimlərin keçirilməsini planlaşdırırq. Eyni zamanda internet jurnalistlərinin Forumunu təşkil etmək istəyirik.