Bizim sənətçi

RETROSPEKTİVA – Xəttatlıqla və təbabətlə məşğul olan GÜLXAN BƏYDƏMİR

11960397_734651916660449_1906341526_o

 

-Uzun illərdir Türkiyədə yaşayırsız. Əvvəlcə Türkiyəyə gedişinizdən danışaq. Necə oldu xəttatlıqla orada məşğul olmağa qərar verdiniz?

– Mən rəssamam. İçəri Şəhərdə qəbir daşlarında olan yazılar və xəttatlıq sənəti məni həmişə özünə cəlb edib. Bilirdim ki, xəttat olmaq üçün ərəb əlifbasını öyrənməlisən, incəlikləri bilməlisən. Getdim Türkiyəyə. 5 il axtarandan sonra xəttat usta tapa bildim. Sıfırdan başladım, hərfləri öyrəndim. Təxminən 2 ilə kimi vaxt aldı. Əcnəbilər Türkiyəyə gələndə xəttatlıqla bağlı əsərlərə çox üstünlük verirlər.

Xəttatlıq çox incə və çox çətin sənətdir. Mən rəssam ola-ola nə qədər çalışsam da heç bir hərfi yanaşı qoyub, bir şey yarada bilmirdim. Mütləq incəlikləri bilməlisən. İncəlikləri isə ancaq ustanın əlinə baxaraq öyrənmək mümkündür. Xəttatlığın dinlə əlaqəsi yoxdur. Dünyada çox sevilən sənətdir. Əcnəbilər Türkiyəyə gələndə xəttatlıqla bağlı əsərlərə çox üstünlük verirlər. Hətta əksəriyyəti mənasını, incəlikləri bilməsə də əsəri alır, özü ilə ölkəsinə aparır.

RETROSPEKTİVA-İlk fotoaparatı qırılmış peşəkar fotoqraf Asim Talıb

59460_1515752410365_6904982_n

PEŞƏKAR FOTOQRAFLIĞA GEC BAŞLAMIŞAM

– Asim müəllim, neçə ildir fotoqrafiya ilə məşğulsunuz? Və siz öz yaradıclığınızı neçə mərhələyə bölərdiniz?

 – Mən fotoaparatı  ilk dəfə əlimə götürəndə təxmini 14-15 yaşında idim. Atam fotoaparat almışdı. Həmişə qardaşımla fotoaparat üstündə mübahisə edirdik. Elə bu mübahisələrin birində fotoaparat qırıldı və mən onu təmir etdirəndən sonra fotoqraf oldum. Peşəkar fotoqraflığa isə gec başlamışam. Təxminən 1976-77-ci illərdə. Mən Almaniyada xidmət eləmişəm. Elə o dövrdən foto müsabiqələrə qatılırdım. Bir qəzet vardı, “Sovetski patriot”. Orada fotolarım çap olunurdu. Hətta bir dəfə  Almaniyada idman fotolarımın sərgisi də keçirilib.

RETROSPEKTİVA- Almaniyada yaşayan İradə İsakova

irada

– Neçə ildir ki, Almaniyada yaşayırsınız. Təbii ki, almanlarla ünsiyyətdəsiniz. Adi almanların holokosta görə hələ də utanc hissi keçirdiklərini müşahidə etmisinizmi?

– Mən 13 ildir Almaniyada yaşayıram. Mənim kifayət qədər alman dost və tanışlarım var. Düşünürəm ki, istənilən millət əgər onun vicdanı varsa baş verən bütün qətliamlara həm üzülər, həm də bunun üçün utanc hissi duyar. Alman xalqı sivil xalqdır və dünyanın ən inkişaf etmiş dövlətini qurub müharibədən sonra. Baxmayaraq ki, müharibədə məğlub olub. Bu tarix həm də almanlar üçün bəzi şeylərin dəyişməsi ilə başlamışdır. Onlar artıq düşünərək addım atırlar və hədəfləri də odur ki, güclü Almaniya ilə dünyada ilklərdən olmaq və alman xalqının rifahının yaxşı olması.  Bu onların hədəfidir. Təbii ki, holokostla bağlı bu gün də peşmançılıq və üzüntü var. Bu bütün almanlara aiddir. Həm sıravi vətəndaşlara, həm də siyasi xətt tutanlara!

RETROSPEKTİVA- Aparıcı və bəstəkar Sədaqət Rəşidqızı

Sədaqət-rəşidqızı-müsahibə

– Sədaqət xanım, əsl sənətçilərlə yanaşı özünü müğənni, sənətçi hesab edənlərin sayının durmadan artdığı dövrdə musiqiyə, sənətə hörmət azalmayıb ki?

– Mən deyərdim ki, əksinə, musiqiyə hörmət daha da artıb, amma sənət anlayışı arxa planda qalıb. İndiki dövrdə sənətçi olmaq üçün çox da əziyyət çəkməyə ehtiyac yoxdur. Bir neçə uğurlu mahnı, video –çarx, bir neçə veriliş və sən də artıq sənətdəsən. Elə asan olduğu üçün də hamı müğənni olmaq istəyir, səsi olan da, səsi olmayan da. Əslində bu çox acınacaqlı bir haldır.  Gündən-günə sayı artan musiqili tele-layihələr bir daha sübut edir ki, asan yolla pul qazanmaq üçün gərək müğənni olasan. Təəssüf ki, indiki dövrdə musiqiyə yalnız qazanc obyekti kimi baxılır, sənət kimi yox.