აზერბაიჯანელთა დეპარტაცია

revan-ehalisi

ლუიჩ ვილერი:  ირავანის აზერბაიჯანული მოსახლეობა სომხებზე მდიდარნი იყვნენ

--revan-ehalisi.min

აზერბაიჯანელების სომხეთიდან დეპარტაცია  ეთნიკური დანაშაულია. ეს დეპარტაცია   განსაკუთრებული სისასტიკით სახელმწიფო  ორგანოების მიერ იქნა განხორციელებული.

deportasiya193-140

ზარენ კარკადიანი „1820 წლამდე სომხეთის ტერიტორიის 2300 დასახლებულ პუნქტში 2.000 – ზე მეტი აზერბაიჯანელი ცხოვრობდა„

ახლანდელი სომხეთის ტერიტორიაზე მცხოვრები აზერბაიჯანელების დეპარტაციის თარიღი 1820-1988 წლებს მოიცავს .

deportasiya1

deportasiya2

1988 წელს დღევანდელი სომხეთის რესპუბლიკიდან 49928 ოჯახი (250000 აზერბაიჯანელი) თავიაანთი მშობლიური კერებიდან იძულებით აყრილი და განდევნილი იქნა

deportasiyaდღეს დღეობით სომხეთის რესპუბლიკად წოდებული  დასავლეთ აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე მდებარე აზერბაიჯანული სოფლების და რაიონების  სახელწოდებების  სომხური სახელებით შეცვლისა   (231 სოფელი და რაიონი) და აზერბაიჯანული მოსახლეობის  წინააღმდეგ  სხვადასვხა დემოგრაფიული  ზეწოლის პროცესი სომხეთის რესპუბლიკის შექმნის დღიდან  (1920-30-იანი წლებიდან) დაიწყო და 1988 წელს კულმინაციას მიაღწია.

andronikin getirdiyi ermeniler kicik

ანდრონიკის მიერ მოყვანილმა სომხებმა ირავანსა და დარალაიაზის რეგიონებიდან განდევნილი  მუსლიმანები ჩაანაცვლეს.

andronikin getirdiyi ermeniler

XX საუკუნის დასაწყისში  ეროვნულ ნიადაგზე–  სომხებისა და აზერბაიჯანელების კონფლიქტისა და  სომეხი  ნაციონალისტების მიერ  წარმოებული ეთნიკური წმენდის შედეგად  დღევანდელი სომხეთის  ტერიტორიიდან  აზერბაიჯანელი მოსახლეობის  მნიშვნელოვანი ნაწილი  გამოდევნილი იქნა.სომეხთა შეიარაღებულმა ძალებმა ანდრონიკის ხელმძღვანელობით  , 1918 წლის  შუა ხანებში   ზანგაზურში  მუსლიმანებით დასახლებული  საცხოვრებელი პუნქტების განადგურებასა  და  რეგიონის ეთნიკური თვალსაზრისით განწმენდაში დიდი როლი ითამაშეს.  დიდი ბრიტანეთის ხელმძღვანელობამ , რომელსაც  საკუთარი პოლიტიკური ინტერესები  ჰქონდა ,  ანდრონიკს საშუალება არ მისცეს,რომ თავისი ინტერესები ყაბარაღშიც  განეხორციელებინა.ანდრონიკს თან ახლდა  აღმოსავლეთ ანატალიიდან ,ძირითადად კი  მუშსა და ბიტლისიდან  30 ათასი ლტოლვილი სომეხი.

1903 წელი – საეკლესიო მიწების

1903 წელი – საეკლესიო მიწების , რუსეთის მიწისა და  ქონების სამინისტროს განკარგულებაში გადაცემასთან დაკავშირებით  მიღუბულმა  კანონმა  ეკლესიის მიერ  დაფინანსებული  პოლიტიკური ორგანიზაციების  მატერიალურ  მდგომარეობას  დარტყმა მიაყენა ,რამაც ხელი შეუწყო   სომხური ტერორიზმის გაფართოვებას, ანტი–თურქული, ანტი – მუსლიმანური განწყობის  გაუარესებას.