სომხების ირანიდან გადმოსახლების მთავარი მიზანი რუსეთის აზერბაიჯანელებით დასახლებული ტერიტორიების „გაქრისტიანება„ , ანუ უფრო სწორად „გასომხება„ იყო. XIX საუკუნის 30–იანი წლების დასაწყისში „ამიერკავკაიის „ადმინისტრაციული შემადგენლობის „ განსაზღვრისათვის სენატორების პ.ი.კუტიაისოვისა და ი.ი. მეჩნიკოვის ამ ტერიტორიაზე ჩამოსვლა სწორედ რომ, ამ მიზანს ემსახურებოდა. მათ სურდათ „ამ რეგიონში მცხოვრებნი მართმადიდებლური რელიგიით განემსჭვალათ და გამაცოცხლებელი ჯვარი ისლამის ნანგრევებზე აეღორძინებინათ“ ,რისთვისაც „ ამ ტერიტორიის მაცხოვრებლებს „სთავაზობდნენ„ –აიძულებდნენ,რომ რუსულად ეგრძნოთ, ეფიქრათ და ელაპარაკათ “, გაგრძელება წაიკითხე
Yearly Archives: 2014
რუსეთის ბატონობამდე სომხები აქ არასოდეს უმრავლესობას არ წარმოადგენდნენ
სომხეთის პრეზიდენტმა სერჟ სარქისიანმა სრულიად სასცილო, ყოველივე მეცნიერულ და ისტორიულ ფაქტებს მოკლებული განცხადება გააკეთა. მისი თქმით ყარაბაღის მოსახლეობა ათასწლების მანძილზე „მხოლოდ სომხებისაგან„ , შესდგებოდა „თურქულ–მუსლიმანურმა„ ტომებმა კი მხოლოდ XVIII საუკუნის მეორე ნახევარში იწყეს აქ გადმოსახლება . გაგრძელება წაიკითხე
აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის უფლება-მოვალეობის შემსრულებლის რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს თავჯდომარის ჰეიდარ ალიევის განცხადება – 27 აგვისტო 1993 წელი
ხუთ წელზე მეტია,რაც აზერბაიჯანის რესპუბლიკა სომხეთის მიერ განხორციელებული აგრესიის შედეგადაა დაზარალებული და რადგანაც აღნიშნული აგრესია დღითიდღე ფართოვდება ჩვენი ასობით სოფელი და საცხოვრებელი პუნქტი მტრის მხრიდან ოკუპირებული , დამწვარი და განადგურებულია .სასტიკი ომის შედეგად ათასობით ადამიანი დაიღუპა და უგზო–უკვლოდ დაიკარგა. სომხეთის მიერ აზერბაიჯანის წინააღმდეგ წარმოებულ ბრძოლაში ასი ათასობით მოქალაქე უსახლკაროდ დარჩა და აყრილი იქნა მამა–პაპეული კერებიდან. გაგრძელება წაიკითხე
აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის ჰეიდარ ალიევის განცხადება -1999 წ. 12 მაისი
1999 წლის 12 მაისს სომხეთ–აზერბაიჯანის კონფლიქტის ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ შეთანხმების მიღების დღიდან ხუთი წელი გავიდა. გაგრძელება წაიკითხე










1918 წლის 23 თებერვალს სამხრეთ კავკასიის პირველი მთავრობა -ამიერკავკასიის სეიმი შეიქმნა. მაგრამ სეიმის შემადგენლობაში შესულ აზერბაიჯანელ, სომეხ და ქართველ ფრაქციების შორის შიდა და გარე პოლიტიკის ძირითად საკითხებთან დაკავშირებით სერიოზული აზრთა სხვაობის არსებობა გამოაშკარავდა.
