ახლანდელი სომხეთის ტერიტორიაზე მცხოვრები აზერბაიჯანელების დეპარტაციის თარიღი 1820-1988 წლებს მოიცავს .
All posts by Rəşad Süleymanov
სომხების “ ჩამოსახლება“ –ქრონიკა
1813 წლის 12 ოქტომბერი –რუსეთ–ირანის ომში ,რომელიც 1804-1813 წლებში მიმდინარეობდა, რუსეთის გამარჯვებამ და „გულისტანის ხელშეკრულებამ„ რომელმაც აზერბაიჯანი ორ ნაწილად გახლიჩა, სომხების ჩრდილოეთ აზერბაიჯანში გადმოსახლება განაპირობა . გაგრძელება წაიკითხე
ლუიჩ ვილერი: ირავანის აზერბაიჯანული მოსახლეობა სომხებზე მდიდარნი იყვნენ
აზერბაიჯანელების სომხეთიდან დეპარტაცია ეთნიკური დანაშაულია. ეს დეპარტაცია განსაკუთრებული სისასტიკით სახელმწიფო ორგანოების მიერ იქნა განხორციელებული. გაგრძელება წაიკითხე
„დიდი სომხეთი„ თუ დიდი სახელმწიფოების მიერ სომხეთის მარიონეტად ქცევის მცდელობა?
„დიდი სომხეთის„ შექმნის იდეა,რომ ბოდვა იყო, სომხები „სომხური საკითხის „ წამოჭრის შემდეგ ყველა ეპოქაში კარგად ხვდებოდნენ. გაგრძელება წაიკითხე
ანდრონიკის მიერ მოყვანილმა სომხებმა ირავანსა და დარალაიაზის რეგიონებიდან განდევნილი მუსლიმანები ჩაანაცვლეს.
XX საუკუნის დასაწყისში ეროვნულ ნიადაგზე– სომხებისა და აზერბაიჯანელების კონფლიქტისა და სომეხი ნაციონალისტების მიერ წარმოებული ეთნიკური წმენდის შედეგად დღევანდელი სომხეთის ტერიტორიიდან აზერბაიჯანელი მოსახლეობის მნიშვნელოვანი ნაწილი გამოდევნილი იქნა.სომეხთა შეიარაღებულმა ძალებმა ანდრონიკის ხელმძღვანელობით , 1918 წლის შუა ხანებში ზანგაზურში მუსლიმანებით დასახლებული საცხოვრებელი პუნქტების განადგურებასა და რეგიონის ეთნიკური თვალსაზრისით განწმენდაში დიდი როლი ითამაშეს. დიდი ბრიტანეთის ხელმძღვანელობამ , რომელსაც საკუთარი პოლიტიკური ინტერესები ჰქონდა , ანდრონიკს საშუალება არ მისცეს,რომ თავისი ინტერესები ყაბარაღშიც განეხორციელებინა.ანდრონიკს თან ახლდა აღმოსავლეთ ანატალიიდან ,ძირითადად კი მუშსა და ბიტლისიდან 30 ათასი ლტოლვილი სომეხი. გაგრძელება წაიკითხე
სომხები „ სომხეთის სახელმწიფოს„ შესახებ
უძველესი ისტორიული წარმოდგენით, სომხების მიერ დიდ სომხეთად მიჩნეული ნამდვილი სამშობლო რუსეთის საზღვრებს გარეთ , უფრო სწორად მცირე აზიაში მდებარეობა. გაგრძელება წაიკითხე











1918 წლის 23 თებერვალს სამხრეთ კავკასიის პირველი მთავრობა -ამიერკავკასიის სეიმი შეიქმნა. მაგრამ სეიმის შემადგენლობაში შესულ აზერბაიჯანელ, სომეხ და ქართველ ფრაქციების შორის შიდა და გარე პოლიტიკის ძირითად საკითხებთან დაკავშირებით სერიოზული აზრთა სხვაობის არსებობა გამოაშკარავდა.

