Söhbət

Arye Gut future

Arye Qut: “Çalışmaq lazımdır ki dünyada həqiqətən Azərbaycanı sevən dostlar koalisiyası formalaşsın”.

Arye Gut

Müsahibimiz İsrailin “Cəmiyyət üçün beynəlxalq layihələr” qeyri-hökumət təşkilatının rəhbəri, beynəlxalq münasibətlər üzrə ekspert Arye Qutdur.

– Məlumdur ki, İsraildə postsovet ölkələrindən köçmüş çoxlu insanlar yaşayır. Azərbaycanın ən böyük problemi olan erməni təcavüzü, ərazilərimizin tapdaq altında olması İsraildən necə görünür? Hazırlıqlı İsrail vətəndaşı bu münaqişəni necə dəyərləndirir?

– Mən 2000-ci ildən İsraildə yaşayıram. Hələ Israilə köçməmişdən öncə, ivrit dilini öyrənmişdim. İsrailə köçəndə mənim birinci arzum doktoranturanı bu ölkədə oxumaq istəyi idi. Həm də istəyirdim ki, mövzum məhz Azərbaycanla bağlı olsun. Lakin Azərbaycanla əlaqədar mütəxəssis olmadığından, mənimlə çalışmaq istəyən professor tapmağı tövsiyə etdilər. Nəhayət, mənə bir adamı nişan verib dedilər ki, o, keçmiş SSRİ üzrə mütəxəssisdir. Onunla tanış olub, Azərbaycanla bağlı doktorluq işi yazmaq istəyimi söyləyəndə, təəccüblə Azərbaycanın harada yerləşdiyini soruşdu. Yəni sualınıza cavab olaraq demək istəyirəm ki, 2000-ci illə 2016-cı il arasında fərq böyükdür. İndi İsraildə Azərbaycanla bağlı daha çox məlumatlıdırlar.

DSCF7356 future

Pərviz Əzimzadə: “Şuşa, Xocalı, Qarabağ yanğısı ilə yaşayırsansa, bu problemi gündəlik mövzuya çevirməlisən.”

DSCF7356

1905.az portalının suallarını TV mütəxəssisi Pərviz Əzimzadə cavablandırır.

– Pərviz müəllim, uzun müddət TV-də çalışmısınız. Peşəkar operator kimi. Hazırda nə ilə məşğulsunuz?

– Mən hazırda “Two flames” prodüser mərkəzinin təsisçisi və rəhbəriyəm. Düzdür, tək deyiləm, ortağım da var. Aqil Məmiyevlə birlikdə işləyirik. Mərkəzin bədii rəhbəri tanınmış aktrisa və aparıcı Aysel Nazim, baş prodüser isə Günel xanımdır. Biz dördlükdə çalışırıq. Əsasən şou tipli layihələr etmişik. “Boulevard Hotel Baku”da “Ərəb gecəsi” keçirmişik. İşimizi “Paşa Holdinq” bəyəndi və holdinq tərkibindəki Abshepon Hotel Group-a daxil olan, “Şamaxı Palas”da qurban bayramı ilə bağlı böyük bir tədbir keçirdik. Martın 6-da isə “House of Azerbaijan”da Qadınlar günü ilə bağlı böyük bir bayram konserti təşkil edəcəyik.

Recebeli future

Rəcəbəli Sultanov: “Bu fəxri ad döşümə sanca biləcəyim quru metal parçasından başqa bir şey deyil”

DSCF7680

Suallarımızı SSRİ-nin fəxri neftkimyaçısı Rəcəbəli Sultanov cavablandırdı.

– Rəcəbəli müəllim, necə oldu ki, neftçi olmaq qərarına gəldiniz?

– Mən hələ rayonda ikən Mehdi Hüseynin “Abşeron” romanını oxumuşdum. Usta Ramazan, Tahir, Lətif və digər obrazlar məni neftçi olmağa ruhlandırmışdı. Ona görə də 7-ci sinfi bitirəndən sonra Bakıya gəldim və o zaman Montinin adını daşıyan qəsəbədəki 2 saylı peşə məktəbinə girdim. Hələ peşə məktəbində oxuyarkən YBNZ zavoduna (hazırda H.Əliyev adına Neftayırma Zavodu) gedir, Stalin adına (sonralar Partiyanın XXII qurultayı adına idi, daha sonra isə “Azərneftyağ”), YBNZ-də, Ə.Qarayev adına zavodda istehsalat praktikasında olurduq. Texniki peşə məktəbini bitirdikdən sonra isə Ə.Qarayev adına neftayırma zavodunda işləməyə başladım. Hərbi xidmətimi başa vurduqdan sonra yenidən bu zavoda qayıdıb, işlədim. Həm də düşünürəm ki, yaxşı işləyirdim. Hər il mükafatlar, döş nişanları ilə təltif olunurdum. 1976-cı ildə isə III dərəcəli “Əmək şöhrəti” ordeninə layiq görülmüşəm. Bir müddət sonra isə “SSRİ-nin fəxri neftkimyası” adını aldım. Zavodda həm də hami-tərbiyəçi kimi çalışırdım. Bildiklərimi öyrətmək üçün yanıma müxtəlif cavan kadrlar göndərilirdi.

DSCF7327

Asif Azərelli: “7 il ərzində dalbadal kəsildiyim İncəsənət İnstitutunda müəllim işləməyə başladım”

DSCF7327

Müsahibimiz Azərbaycan Respublikasının əməkdar rəssamı Asif Azərellidir.

– Hər bir insanın peşə seçimi müxtəlif cür olur. Sanki daxildən bir güc gəlir və onu həmin istiqamətə meyilləndirir. Necə oldu ki, rəssamlığı bir sənət kimi seçdiniz?

– Mən Qarabağda anadan olmuşam. Amma biz əslən naxçıvanlıyıq. Atam-babam Şərurda doğulub, böyüyüblər və bəy idilər. Çox xeyirxah insanlar olublar. Bolşeviklər gələndə babamı güllələyiblər. Atam da məhv olunacağı qorxusundan Qarabağa, əvvəlcədən də əlaqələri olduğu Uğur bəyin yanına qaçıb.  Fikirləşib ki, ucqar yerdə onu kimsə tapa bilməz. Amma gəlib görür ki, Uğur bəy də qaçıb İrana gedib. Yeri gəlmişkən, həmin kənd indi də bu bəyin adını daşıyır – Uğurbəyli. Atam isə güllələnmə təhlükəsini nəzərə alıb, elə buradaca yaşamağa başlayır. Yaxşı təhsil görmüş adam idi. O vaxt həmin ərazilərdə pambıq əkini başlamışdı, camaatın isə pambıqdan başı çıxmırdı. Atam rus dilində 1-2 kitab tapıb, oxuyur və camaata pambıq əkmə qaydalarını öyrədir. Camaat elə bilir ki, o aqronomdur və ömrünün sonuna kimi də həmin kənddə aqronom işlədi. Ömrünün sonuna kimi Naxçıvana gedə bilmədi və səs vermək hüququ yox idi. Belə bir qəribə ömür yaşadı. Amma Bərdəyə bazara gedəndə bükülü kağızlar alıb gətirir və onları divara vururdu. Mən höccələyərək onların altındakı yazıları oxuyurdum: Makovski, Repin, Levitan… Bunlar həmin rəssamların əsərlərinin reproduksiyaları idi. Onların təsiri altında məndə rəssamlığa güclü həvəs yarandı. Yəni şüurum formalaşmağa başlayandan rəssamlığa meylim olub. Orta məktəbi bitirdikdən sonra, Ə.Əzimzadə adına Rəssamlıq Məktəbində oxudum və İncəsənət Universitetinə qəbul olunmaq üçün 7 dəfə imtahan verdim. Hər dəfə rəssamlıqdan yüksək qiymətlər alırdım, ədəbiyyatı yaxşı bildiyimdən yazılı imtahanda məni kəsə bilmirdilər, amma şifahi imtahanda mənə qəsdən 2 yazırdılar. Nəhayət, burada ali təhsil ala blməyəcəyimi hiss edib, 1974-cü ildə Tbilisi Rəssamlıq Akademiyasına qəbul olundum. Hətta elə yüksək qiymətlər aldım ki, digər imtahanlardan azad etdilər. Akademiyanı əla qiymətlərlə başa vurdum və diplom işimə görə birbaşa məni SSRİ Rəssamlar İttifaqının üzvü seçdilər.