Tomas de Vaal

در قرن نوزدهم میلادی بدنبال انتقال هزاران خانواده از ایران و ترکیه برای اقامت گزینی در متروپل، ایروان به تدریج به صورت شهر ارمنی نشین در آمد. بااین حال آن شهر هنوز در سال ١٨٧۰ جمعا تعداد ١٢ هزار نفر جمعیت داشت و به تعبیر دیگری وسعتش از شهر شوشا نیز کوچکتر بود. و آوارگان ارمنی ترجیح میدادند تا در باکو بدنبال کار بگردند. (رجوع شود به ص ١٧٧-١٧٨ در Lourie, Yerevan’s Phenomenon)

Kəlbəcər rayonunda yerləşən Xudavəng məbədi

“ن. س.وارتاپتوف” مینویسد: ” با تسلیح شدن شدن به پرچم مسیحیت (کلیسای ارمنی) در همه دوره ها مشغول نابود کردن ملتهای آلبانیای باستانی و قره باغ (آرتساخ) بخش جدایی ناپذیر آن بوده است. ” و “همانطوریکه زمانی خودشان را بطرز ماهرانه ای با شرایط تاریخی تطبیق داده و در خدمت امپراطوری بیزانس، ساسانیان ایران، خلافت عربی و مغولها بوده اند، بعدها نیز به همان طریق به صفویان و امپراتوری روسیه خدمت کرده اند.” (ن. س. وارتاپتوف،”آثار مسیحی ماورای قفقاز” به زبان روسی)

17

این روزها مصادف است با بیست و یکمین سال اشغال بخش کلبجر آذربایجان. فاجعه آغدابان که یک سال قبل از اشغال کلبجر بدست واحدهای نظامی ارمنی اتفاق افتاد، یکی از صفحات خونین در تاریخ تجاوز ارمنستان به خاک آذربایجان را رقم زد. روستای آغدابان از توابع بخش کلبجر در سلسله راست رودخانه آغدابان و روی تپه های کوه آغدابان و دامنه های جنوب-شرقی سلسله جبال آغدابان و در فاصله ٥۸ کیلومتری شمال-شرق مرکز کلبجر واقع گشته است. بامداد روز ۸ آوریل سال ١٩٩۲ یگانهای نظامی ارمنی به کمک

 

deportasiya

تاریخچه تبعید آذربایجانی های مقیم ارمنستان کنونی مشمتل بر دوره ای از سال ۱۸۲۰ تا سال ۱۹۸۸ میباشد.

 

14219512584515420101_750x500

دهمین نشست کنفرانس مجمع بین المجالسی سازمان همکاریهای اسلامی با تصویب بیانیه ای روز ۲۲ ژانویه در شهر استانبول به کار خود پایان داد.

sehid zaur hesenli

بگراش واحد مطبوعاتی وزارت دفاع جمهوری آذربایجان، گروههای شناسایی و خرابکاری دشمن تلاش کرده تا بامداد روز اول اوت از منطقه آغدام و ترتر به خط مقدم ارتش آذربایجان نفوذ کند.