Xan Şuşinski – Şuşanın dağları başı dumanlı
Şuşanın dağları başı dumanlı,
Şuşanın dağları başı dumanlı,
Qırmızı qoftalı yaşıl tumanlı,
Dərdindən ölməyə çoxdu gümanım.
Şuşanın dağları başı dumanlı,
Şuşanın dağları başı dumanlı,
Qırmızı qoftalı yaşıl tumanlı,
Dərdindən ölməyə çoxdu gümanım.
Vətənim qürbətdə qalıb,
Bağlanıbdı yolum, Allah!
Vətən üçün kabab olub,
Ağızımda dilim, Allah!
Yurda sarı çəkir bizi xəyallar,
Vətəndən yaz, Vətəndən yaz, qardaşım!
Gözümüzdə çözələnir o yollar,
O yollarda itəndən yaz, qardaşım!
Vətəndən yaz, Vətəndən yaz, qardaşım!
Gözəl Jurnalistimiz Məmməd Nazimoğlu günlərin bir günü çayxanada əyləşib dostları ilə dərdləşirmiş. Bu zaman qonşu masadan bığ yeri təzəcə tərləmiş bir cavan həmsöhbətlərinə müraciətlə üçüncü romanı üzərində işləməyə başladığını söyləyir. Rəhmətlik bu “bəyanat”ı eşidib çox təəccüblənmişdi…
Sən qədər yox mənə heç özgə mehriban, Xanəgah.
Bilmişəm qoynunu hər dərdimə dərman, Xanəgah.
Sənin tək güllər ilə şanlı bir məkan Qubadır.
Hər gülün seyrinə dal, nəğməli dastan, Xanəgah.
23 avqust, 1514-cü il
QƏZƏL
Bir tərəfdən qırdıranmış, öldürənmiş Çaldıran,
Başqa yandan türkü türkə güldürənmiş Çaldıran.
Qeyb olubdur türkə türkün rəhmi, insaf qeyb olub,
Ah, bu mənhus gündə tüğyan qaldıranmış Çaldıran.
Ömrü güllər tək açılmış şux cavanlar məhv olur,
Ömrü gül tək, bir çiçək tək solduranmış Çaldıran.
Əl kəsilmiş, qol üzülmüş, baş yarılmış qeyz ilən,
Əl kəsənmiş, qol üzənmiş, baş yaranmış Çaldıran.